Oh wat geniet ik van december. Kaarsjes aan, gordijnen dicht, deur op slot. Lekker ‘cocoonen’ met een dekentje op de bank of een spelletje aan tafel. Korte lijntjes met m’n eigen gezin en dankbaar voor alles wat er is. Al sinds ik kind was, krijg ik van oud en nieuw echter een wat melancholisch gevoel. Het einde van de feestmaand nadert, maar méér nog… het voelt voor mij alsof we de overledenen in het oude jaar achterlaten en we zelf doorgaan met ons leven. Een heimwee-achting gevoel zwemt rond in mijn buik en het voelt bijna als verraad. Inmiddels leerde ik van Manu Keirse dat rouwen niets te maken heeft met loslaten, maar alles met anders vasthouden. Daar verandert oud en nieuw niets aan.

Ik wens iedereen ieder jaar van hárte alle goeds en gezondheid voor het nieuwe jaar. Dat zal ik ook blijven doen. Maar de werkelijkheid is vaak zoveel weerbarstiger. Iedere oudjaarsdag kijken we namelijk naast de mooie, na-te-genieten hoogtepunten ook terug op dieptepunten. Altijd. Ieder jaar. Onvermijdelijk.

Sinds ik het Prinses Máxima Centrum werk, blijven mijn gedachten in de feestmaand nog vaker hangen bij hen die een dierbare verloren. Sterkte, warmte, liefde! Dit werk zet me stil bij dieptepunten uit het leven van mensen en soms ook daaruit voortkomende lichtpuntjes. Ik weet nóg zekerder dat ik íedereen gezondheid wens. Daarnaast hoop ik dat iedereen schouders vindt. Om tegenaan te liggen. Handen. Om vast te houden. Oren. Om tegenaan te kletsen. Armen. Die kunnen omarmen. En ogen, die kunnen zien.

Om zo álles wat ons wacht in 2023 te kunnen delen, opvangen en dragen. Om hoogtepunten samen te beleven en er tijdens de dieptepunten voor elkaar te zijn.

Daar is hij weer… #HEBLIEF… ook in 2023!